Certyfikat termograficzny ITC Category I — inwestujemy w kompetencje zespołu

W sierpniu 2026 Roland Terkiewicz, diagnosta termowizyjny w zespole AeroPRO, zdobył certyfikat termograficzny ITC Category I — Certified Thermographer, wydany przez Infrared Training Center. To formalne potwierdzenie kwalifikacji odpowiadające kategorii I normy ISO 18436-7 — międzynarodowego standardu kwalifikacji personelu do diagnostyki termowizyjnej. Dla AeroPRO oznacza to konkretne wzmocnienie kompetencji inżynieryjnych: interpretację termogramów w terenie i przy tworzeniu raportów prowadzi teraz osoba z formalnym certyfikatem, a nie wyłącznie z doświadczeniem operacyjnym.

Norma ISO 18436-7 i kategorie kwalifikacji

ISO 18436-7 opisuje wymagania wobec osób, które wykonują pomiary kamerą termowizyjną, oraz sposób oceny ich kompetencji. Norma wyróżnia trzy kategorie personelu i dla każdej z nich określa minimalne szkolenie, warunki dopuszczenia do oceny oraz samą ocenę. Kategoria I to pierwszy poziom — solidny punkt wyjścia, na którym można budować dalsze kwalifikacje.

Certyfikat termograficzny ITC Category I, znany też jako ITC Level 1, potwierdza więc, że kompetencje termografisty zostały sprawdzone według uznanego schematu, a nie tylko zadeklarowane. Nie mówi natomiast o pilotażu dronów ani o uprawnieniach lotniczych. Ocenia wyłącznie wiedzę i umiejętności z zakresu termografii.

Program szkolenia ITC Category I

Szkolenie zorganizował Euro Pro Sp. z o.o. — oficjalny partner szkoleniowy Infrared Training Center w Polsce — w Międzynarodowym Centrum Konferencyjnym w Grodziszczu. Kurs obejmował pięć dni zajęć teoretycznych i praktycznych z kamerą termowizyjną:

• •podstawy termodynamiki i widma elektromagnetycznego,
• •metody jakościowe w termografii oraz identyfikacja ścieżek ciepła,
• •techniki pomiarowe w podczerwieni i dobór parametrów kamery,
• •ćwiczenia laboratoryjne na obiektach budowlanych i instalacjach przemysłowych,
• •przygotowanie i obronę prezentacji z laboratorium, zakończone egzaminem certyfikacyjnym ITC.

Źródła błędu pomiaru i dane radiometryczne

Znaczna część zajęć to praca w terenie, skoncentrowana na źródłach błędu pomiarowego, nie tylko na obsłudze sprzętu. Uczestnicy uczyli się dobierać emisyjność właściwą dla konkretnego materiału, uwzględniać współczynnik odbicia promieniowania od otoczenia oraz odróżniać rzeczywistą anomalię cieplną od artefaktu — odbicia nasłonecznionej powierzchni, tła termicznego czy niejednorodnego materiału. Bez tej korekty termogram można łatwo błędnie zinterpretować: to, co wygląda jak przegrzanie, bywa po prostu odbiciem nieba lub sąsiedniego obiektu.

Emisyjność mówi, jak dobrze powierzchnia wypromieniowuje własne ciepło. Matowy tynk i błyszcząca blacha o tej samej temperaturze wyglądają w kamerze zupełnie inaczej, ponieważ metal odbija promieniowanie otoczenia zamiast własnego. Dlatego kamera musi znać zarówno emisyjność badanej powierzchni, jak i temperaturę odbitą, czyli temperaturę tego, co się w niej odbija. Bez tych dwóch parametrów odczyt na ekranie jest tylko przybliżeniem.

Efektem ćwiczeń są radiometryczne dane pomiarowe — nie tylko obraz w podczerwieni, ale zapisana temperatura w każdym pikselu, z analizą punktów pomiarowych oraz wartości minimalnej, maksymalnej i średniej w zaznaczonym obszarze. Dokładnie taka forma danych trafia później do raportów przygotowywanych dla klientów.

Warto przy tym odróżnić zwykły obraz od pomiaru. Paleta barw i skala to kwestia prezentacji: ta sama scena może wyglądać spokojnie albo dramatycznie, zależnie od ustawionego zakresu. O ocenie decyduje zmierzona temperatura oraz warunki, w jakich ją zarejestrowano.

Od kamery ręcznej do drona

Szkolenie prowadzono na kamerach ręcznych — to standard w certyfikacji ITC, bo pozwala w pełni kontrolować parametry pomiaru bez zmiennych związanych z lotem. Ta sama metodyka — dobór emisyjności, korekta odbicia, kontrola warunków pomiaru — przenosi się bezpośrednio na sensory radiometryczne montowane na dronach inspekcyjnych, które AeroPRO wykorzystuje w terenie. Różni się protokół pozyskania danych (lot zamiast pomiaru punktowego), nie różni się fizyka zjawiska ani wymagana dyscyplina pomiarowa.

Dron dodaje jednak własne wyzwania. Mierzymy z większej odległości, więc pojedynczy piksel obejmuje większy fragment obiektu, a na wynik wpływają także kąt patrzenia i wiatr. Rozpoznanie tych wpływów wymaga tej samej wiedzy, którą ćwiczy się z kamerą w ręku.

Co to oznacza dla klientów — i czego nie gwarantuje

Certyfikat termograficzny ITC Category I potwierdza, że interpretację termogramów prowadzimy zgodnie z uznaną międzynarodowo metodyką, a nie na podstawie samodzielnie wypracowanych zwyczajów. W praktyce: poprawny dobór parametrów pomiaru i świadome odrzucenie artefaktów pozwalają obronić wnioski z raportu z inspekcji przed inwestorem, ubezpieczycielem czy wykonawcą — bo każde ustalenie da się uzasadnić metodycznie, a nie tylko wizualnie. Kwalifikacje termografisty budują wiarygodność raportu, ponieważ odpowiadają na pytanie, kto i na jakiej podstawie ocenił dane.

Trzeba jednak uczciwie powiedzieć, czego certyfikat nie oznacza. Nie zastępuje doświadczenia w terenie i nie jest gwarancją wyniku bez błędu. Termografia zawsze zależy od warunków pomiaru, dlatego obok kwalifikacji liczy się rzetelne opisanie tych warunków i ograniczeń każdego wniosku.

Pełny certyfikat Rolanda Terkiewicza — wraz ze skanem dyplomu — udostępniliśmy na stronie Certyfikaty, razem z pozostałymi uprawnieniami zespołu.

Prawidłowo zdiagnozowana anomalia na poszyciu dachowym lub elewacji pozwala wyremontować wyłącznie uszkodzony fragment zamiast kosztownej wymiany całych połaci. W połączeniu z lotem drona, który eliminuje potrzebę wynajmu podnośników koszowych czy rusztowań, daje to realną redukcję kosztów operacyjnych — zobacz ile można zaoszczędzić na inspekcjach dronowych na przykładach dachów wielkopowierzchniowych i cyklicznego monitoringu.

Kolejny krok: termowizja instalacji fotowoltaicznych

We wrześniu 2026 zespół przechodzi dodatkowy moduł szkoleniowy poświęcony badaniom termowizyjnym paneli fotowoltaicznych, zgodny z normą IEC TS 62446-3. Jest to specyfikacja techniczna dotycząca badań modułów i całych instalacji w eksploatacji, wykonywanych na zewnątrz przy naturalnym nasłonecznieniu. Porządkuje wymagania wobec sprzętu, warunków otoczenia, przebiegu inspekcji i raportu. To osobna, bardziej wymagająca metodyka — pomiar PV rządzi się innymi warunkami brzegowymi niż termowizja budynku:

• •Stabilna irradiancja — norma wymaga pomiaru przy nasłonecznieniu co najmniej 600 W/m², bez dużych wahań w trakcie nalotu, inaczej odczyty temperatury modułów nie są porównywalne.
• •Wiatr — zbyt silny wiatr chłodzi moduły konwekcyjnie i maskuje rzeczywiste różnice temperatur, co zaniża widoczność usterek.
• •Katalog uszkodzeń — norma porządkuje typowe anomalie termiczne: hotspoty pojedynczych ogniw, uszkodzone diody bocznikujące (bypass), degradację PID (potencjałem indukowaną) oraz niejednorodności modułu wynikające z mikropęknięć lub wad produkcyjnych.

Dzięki tej certyfikacji będziemy jeszcze precyzyjniej diagnozować instalacje fotowoltaiczne z powietrza i rozszerzymy zakres inspekcji termowizyjnych o pełną obsługę farm i instalacji PV, zgodnie z wymaganiami stawianymi profesjonalnym raportom serwisowym.

O uzyskaniu certyfikatu z normy IEC TS 62446-3 poinformujemy w kolejnym wpisie.

Zobacz także

Certyfikat to punkt wyjścia. Jak przekłada się na praktykę i koszty, opisujemy w pozostałych artykułach:

• •Raport z inspekcji dronowej — co obejmuje, jak ocenić jakość danych, w tym termowizyjnych, i kiedy potrzebny jest ekspert.
• •Oszczędności inspekcji dronowych — ile kosztuje inspekcja dachu lub elewacji dronem w porównaniu z podnośnikiem i rusztowaniem oraz kiedy dron nie wystarczy.
• •AeroPRO na Drone World Expo 2026 — nowości w sensorach radiometrycznych i algorytmach analizy, które uzupełniają pracę certyfikowanego termografisty.